سنگ را ستاره ها ماهی می کنند

^{سنگ ها را بر پشتش}

^{چال می کند}

گنجشک خوابید/ مثل همیشه/ قورباغه ساکت/ خوابیده بیشه.....

لاک پشت ها از قورباغه های توی لالایی هم ساکت ترند.

چرا لاک پشت ها نمی خوابند؟

 چرا لاک پشت ها لالایی ندارند؟

چرا لاک پشت ها خر نمی شوند؟

  ^{به لاک سنگی لاک پشت ها می شود یک الاغ پارچه ای آویزان کرد؟}

 ^{چرا لاک پشت ها دریا را دوست دارند؟}

^{چرا لاک پشت ها حرف نمی زنند؟ مثلا اگر حرف بزنند چه خواهند گفت؟ مثلا اگر بخواهم از لاک پشت ها داستان بسازم چه باید بنویسم؟}

^{خنده ی لاک پشت ها چه شکلی است؟ از پشت پوست ضخیم و سنگیشان خنده یشان چه رنگی است؟}

^{چشم هاي ريز لاک پشت ها را دیده اید؟ من ندیده ام! نمی دانم چه می گویند. نمی فهمم چه می گویند.}

^{لاک پشت ها به چه فکر می کنند تمام عمر ۱۰۰ ساله یشان؟}

بیا تا بزرگ ترین روز زندگی مان آرزوهای بزرگ دلمان را کف زمین نقاشی کنیم.

و نقاشی هایمان درخت و بادبادک و خورشید و گل شوند و فکر کنیم همه ی این ها قلب است.

همه ی این ها قلب کوچک ماست که گچی شده اند.

آه ای شازده کوچولو، من همینطور کم کم به زندگی محدود و غم انگیز تو پی بردم. تو مدت ها بجز لطف غروب های خورشید تفریحی نداشته ای. من این نکته ی تازه را صبح روز چهارم فهمیدم. وقتی به من گفتی:

_ من غروب خورشید را بسیار دوست دارم. برویم غروب آفتاب را تماشا کنیم...

_ولی باید منتطر شد.

_منتظر چه؟

_منتظر غروب خورشید.

...

در سیاره ی تو که به این کوچکی ست کافی بود تو صندلیت را چند قدم جلوتر بکشی تا هرچند بار که دلت خواست غروب را تماشا کنی...

_من یک روز چهل و سه بار غروب خورشید را دیدم!

و کمی بعد باز گفتی:

_ تو که می دانی... آدم وقتی زیاد دلش گرفته باشد غروب خورشید را می دوست دارد....

_پس تو آن روز که چهل و سه بار غروب خورشید را تماشا کردی زیاد دلت گرفته بود؟

ولی شازده کوچولو جواب نداد.

                                                              ...شازده کوچولو...

 سلام....

دنیا کوچک است
و پر از بنفشه های کوچک باغچه
دنیا کوچه است
و دخترکی صورتی
همین نزدیکی ها، تیله هایش را  می شمارد.