هر پایانی آغاز هم هست٬ فقط در آن لحظه این را نمی دانیم
آدم ها چگونه آخرین کلماتشان را انتخاب می کنند؟ آیا جاذبه ی آن کلمات را احساس می کنند؟ آیا آن کلمات قظعا باید عاقلانه باشد؟
کتاب" در بهشت پنج نفر منتظر شما هستند" را می خوانم.
دوچرخه سواری نمی کنم.
عکس می بینم.
خیالبافی نمی کنم.
خسته می شوم.
فکر نمی کنم.
ظرف می شویم.
جارو نمی زنم.
کیک می پزم.
قدم نمی زنم.
خسته می شوم.
کار نمی کنم.
